Podatek od dywidendy: kiedy jest naliczany i ile wynosi?

Dywidenda to część zysku wypracowanego przez spółkę, która trafia do jej akcjonariuszy lub wspólników. W przypadku osoby fizycznej taki przychód zalicza się do kapitałów pieniężnych. Podatek jest związany z faktycznym otrzymaniem pieniędzy, a nie tylko z samą decyzją spółki o podziale zysku.

Do tej kategorii zalicza się także inne przychody z udziału w zyskach osób prawnych. Mogą to być między innymi wypłaty z tytułu udziałów członkowskich w spółdzielniach, podział majątku likwidowanej spółki czy określone świadczenia przekazywane wspólnikom.

Podstawowa stawka podatku od dywidendy wynosi 19 proc. Jest to zryczałtowany podatek dochodowy. Daniny nie oblicza się od dochodu pomniejszonego o koszty uzyskania przychodu, ponieważ w tym przypadku nie ma możliwości odliczenia takich kosztów.

Przychodu z dywidendy nie łączy się z innymi dochodami rozliczanymi według skali podatkowej. Oznacza to również, że inwestor co do zasady nie wykazuje go w swoim rocznym zeznaniu podatkowym. Podatek jest pobierany na etapie wypłaty przez płatnika.

Obowiązek podatkowy wiąże się z chwilą faktycznego otrzymania dywidendy. W standardowej sytuacji spółka wypłaca akcjonariuszowi kwotę już pomniejszoną o 19-procentową daninę, a następnie przekazuje podatek do urzędu skarbowego.

Takie same zasady dotyczą zaliczki na poczet dywidendy. Jeżeli spółka wypłaci wspólnikowi lub akcjonariuszowi część przyszłego świadczenia, również od tej kwoty powinna pobrać zryczałtowany podatek w wysokości 19 proc.

W typowym przypadku podatku nie wpłaca sam inwestor. Za pobranie i przekazanie daniny odpowiada płatnik, czyli spółka wypłacająca dywidendę. Pobrany podatek należy przekazać na rachunek właściwego urzędu skarbowego do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym go pobrano.

Spółka musi również złożyć roczną deklarację PIT-8AR. Termin upływa z końcem stycznia roku następującego po roku, w którym pobrano podatek. Inwestor nie otrzymuje tej deklaracji i nie musi samodzielnie rozliczać dywidendy w zeznaniu rocznym.

Inaczej może wyglądać opodatkowanie dywidendy wypłacanej przez spółkę z zagranicy. Taka danina jest zasadniczo pobierana u źródła, czyli w państwie, w którym znajduje się siedziba emitenta. Znaczenie mogą mieć tamtejsze przepisy, rezydencja podatkowa odbiorcy oraz umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Polski rezydent może spotkać się z podatkiem pobranym za granicą. W takim przypadku konieczne jest uwzględnienie zasad obowiązujących dla danego państwa i rodzaju wypłaty.

Zwolnienie z podatku od dywidendy może dotyczyć określonych przypadków, ale wymaga jednoczesnego spełnienia kilku warunków. Wśród nich znajdują się:

• siedziba lub zarząd spółki wypłacającej dywidendę znajduje się w Polsce;
• odbiorca posiada akcje lub udziały co najmniej przez dwa lata;
• odbiorca ma co najmniej 10 proc. akcji lub udziałów w kapitale spółki;
• odbiorca nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od całości swoich dochodów.

Dywidenda nie zawsze ma formę pieniędzy. Jeżeli spółka przekazuje wspólnikowi składnik majątku lub towar, nie może potrącić podatku z wypłacanej kwoty w taki sam sposób jak przy świadczeniu pieniężnym. W takiej sytuacji wspólnik lub akcjonariusz powinien przekazać spółce środki odpowiadające należnej daninie, a spółka odprowadza je do urzędu.

Przy dywidendzie rzeczowej mogą pojawić się także obowiązki związane z VAT. Dotyczy to sytuacji, w której przy nabyciu przekazywanego towaru spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku. Ostateczne rozliczenie zależy od rodzaju świadczenia i podstawy zastosowania właściwej stawki lub zwolnienia.

Najważniejsze zasady są więc proste: standardowy podatek od dywidendy wynosi 19 proc., daninę zwykle pobiera spółka, a inwestor nie wpisuje tego przychodu do rocznego zeznania. Szczególnej uwagi wymagają dywidendy zagraniczne, zwolnienia oraz wypłaty w formie rzeczowej.