Czym jest skrajne ubóstwo? Ile osób doświadcza go w Polsce?

Skrajne ubóstwo oznacza, że jednostka nie jest w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych. Instytut Pracy i Spraw Socjalnych wyznacza próg skrajnego ubóstwa, który odzwierciedla minimalny poziom wydatków koniecznych do przetrwania. Jest to mierzone za pomocą koszyka podstawowych produktów i usług, który pokazuje, jak wiele potrzeba, by utrzymać zdrowie i podstawowe standardy życia.

Pomimo wzrostu dochodów, liczba osób żyjących w skrajnym ubóstwie w Polsce rośnie. Dla przykładu, w 2024 roku próg skrajnego ubóstwa dla jednoosobowego gospodarstwa domowego wynosił 972 zł miesięcznie.

• W 2024 roku blisko 2 mln osób żyło poniżej granicy skrajnego ubóstwa
• Odsetek osób w skrajnym ubóstwie spadł jednak z poziomu 6,6 do 5,2 proc.

Te liczby wskazują na alarmujący poziom skrajnego ubóstwa i brak wystarczających rozwiązań systemowych.

Jednym z głównych czynników wpływających na wzrost skrajnego ubóstwa jest kryzys inflacyjny. W Polsce inflacja szczególnie mocno uderza w najbiedniejsze rodziny, które zmuszone są przeznaczać większą część dochodów na podstawowe potrzeby. Wzrastające ceny żywności, energii i innych niezbędnych produktów jeszcze bardziej pogłębiają ich trudną sytuację.

Dodatkowo, brak adekwatnych działań polityki społecznej sprawia, że rodziny z dziećmi znajdują się w coraz trudniejszej sytuacji ekonomicznej. Brak indeksacji tego rodzaju wsparcia w porównaniu do inflacji oznacza, że realna wartość pomocy finansowej systematycznie spada, nie nadążając za rosnącymi kosztami życia.

Ubóstwo skrajne ma poważne konsekwencje zarówno zdrowotne, jak i społeczne. Dzieci wychowujące się w takich warunkach często doświadczają wykluczenia społecznego i mają ograniczony dostęp do oświaty. Wysoki poziom stresu związany z codzienną walką o podstawowe potrzeby wpływa negatywnie na ich rozwój fizyczny i psychiczny.

Dorośli natomiast, z braku środków, rezygnują z opieki medycznej i innych niezbędnych usług, co prowadzi do pogorszenia ich zdrowia. To również wzmacnia cykl ubóstwa, ponieważ pogorszony stan zdrowia przekłada się na obniżoną zdolność do pracy i zdobywania dochodu. W konsekwencji ubóstwo skrajne to nie tylko problem ekonomiczny, ale i społeczny, wymagający kompleksowych działań na wielu poziomach życia społecznego i gospodarki.

Aby skutecznie przeciwdziałać skrajnemu ubóstwu, niezbędne są skoordynowane działania na poziomie instytucji rządowych oraz lokalnych organizacji pozarządowych. Wprowadzenie programów wspierających najuboższych może znacząco poprawić ich sytuację. Ważnym krokiem jest zapewnienie dostępu do edukacji i szkoleń zawodowych, co może pomóc w zdobyciu lepiej płatnej pracy.

Długoterminowym celem powinno być stworzenie systemu waloryzacji świadczeń socjalnych, które uwzględniałyby realne koszty życia i inflację. Organizacje pozarządowe, takie jak Szlachetna Paczka, od lat angażują się w pomoc potrzebującym, zapewniając nie tylko materialne wsparcie, ale także pomoc w wychodzeniu z trudnej sytuacji życiowej.

Skrajne ubóstwo stanowi poważne wyzwanie dla współczesnego społeczeństwa. Aby je skutecznie zwalczać, potrzebne są zintegrowane wysiłki na poziomie rządowym i lokalnym, z uwzględnieniem realnych potrzeb najbiedniejszych rodzin. Kluczowe jest nie tylko wspieranie ich finansowo, ale również inwestowanie w edukację i rozwijanie umiejętności zawodowych.